SaraLee Vos

Vanaf het moment dat ik me kan herinneren, beweerde ik al dat ik zangeres was. En eigenlijk is dat nooit meer overgegaan. Ik zong alles mee wat ik hoorde, danste door de kamer, nam cassettebandjes op van de radio — ja, van die piratenzenders in Baarn — leerde teksten, albums en soms hele musicals uit mijn hoofd, speelde piano, schreef mijn eerste liedjes en luisterde obsessief naar muziek. Niet een beetje. Echt: alles ging aan.

Ik ben opgegroeid in een huis waar muziek altijd aanwezig was. Mijn moeder, Tineke de Nooij, draaide thuis heel breed en met veel smaak: Sting, Yes, Steely Dan, Steve Winwood, Heart, soulvolle pop, klassiek, van alles. Ze speelde zelf ook klassiek piano en nam me mee naar concerten, van klassiek pianist Ivo Pogorelich tot rockshows. Daardoor leerde ik al jong dat muziek niet in één hokje hoeft te passen. Het kon groots zijn, ontroerend, technisch briljant, rauw, theatraal, dansbaar of juist heel verstild — als het maar iets deed.

Van mijn vader, jazzsaxofonist, arrangeur en producer Tony Vos, kreeg ik weer een andere muzikale wereld mee: jazz, timing, harmonie, improvisatie en liefde voor mooie akkoorden. Hij speelde dagelijks altsax, schreef bigbandarrangementen met de hand uit en maakte voor mijn geboortekaartje zelfs een arrangement van God Bless the Child van Billie Holiday. Later werd dat een van de eerste jazzliedjes in mijn map. Ik begon serieus jazzstandards te zingen toen ik een jaar of acht was. Familiefeestjes veranderden regelmatig in jamsessies, en ik zong natuurlijk mee.

Mijn jeugd was muzikaal rijk, maar ook roerig. Na de scheiding van mijn ouders zocht ik al jong mijn eigen pad. Tegelijkertijd had ik het enorme voorrecht om veel van de wereld te zien. Met mijn moeder reisde ik onder andere naar Nepal, Moskou, Delhi, de Verenigde Staten, Puerto Rico, Zuid-Afrika en Botswana. Die reizen hebben me diep gevormd. De kleuren, ritmes, mensen, contrasten, geuren, stemmen en verhalen uit al die plekken zijn ergens in mijn systeem gaan zitten. Ik denk dat je dat nog steeds hoort in hoe ik zing, schrijf en muziek beleef.

Vanaf mijn dertiende zat ik in bandjes. Ik was vroegrijp, zelfstandig en altijd op zoek naar muziek, muzikanten en plekken waar iets gebeurde. Rond mijn zestiende vertrok ik naar Rotterdam, waar ik ging studeren aan de Havo voor Muziek & Dans. Daarna volgde ik hoofdvak zang aan de jazzafdeling van het conservatorium. Ondertussen werkte ik als zingende serveerster bij Pasta e Basta, stond ik bij Ted Langebachs Now&Wow op het podium in creatieve, extravagante performances en deed ik mijn eerste ervaringen op als MC en zangeres in house, lounge, jazz, funk en alles wat daar lekker tussendoor bewoog.

Ik liep jazz- en funksessies af, want muziek maken doe je samen. Muziekvriendjes zijn voor mij altijd een eerste levensbehoefte geweest. Overal waar ik woonde — en dat waren nogal wat adressen — vond ik muzikanten om mee te spelen, schrijven, repeteren, jammen, opnemen, leren en lachen. Dat is misschien wel mijn grootste muzikale leerschool geweest: samen de vloer op, oren open, ego uit, en kijken wat er gebeurt.

Inmiddels heb ik behoorlijk wat muzikale kilometers gemaakt. Ik stond op grote shows en kleine podia, op festivals en in clubs, in kroegen tot diep in de nacht en bij intieme luisterconcerten. Van extravagante dragshows tot jazzfestivals, van Brabantse feesttenten tot de Zuidas, van Brussel tot Groningen: ik hou van de verschillen, van de energie van het moment en van de mensen die je onderweg tegenkomt.

Muzikaal ben ik breed gevormd. De roaring twenties, swinging thirties, bebop uit de forties, cool jazz uit de fifties, souljazz uit de sixties — ik hou ervan. Maar ook de jaren zeventig hebben me stevig te pakken: funk, soul, rock, bossa, reggae, vrijheid, groove. En daarna kwamen de eighties, nineties, house, R&B, hiphop en pop er gewoon overheen. Ik hou van heel veel muziek. Niet van alles evenveel, maar van veel wel. En bijna alles laat ergens een spoor na.

Jazz en soulvolle pop blijven mijn eerste imprint. Mijn liefde voor improvisatie, vrijheid, timing, tekst, groove en een zekere losheid sijpelt eigenlijk in al mijn projecten door. Soulvolle muziek betekent voor mij: muziek met hart en ziel, maar ook met een lijf. Muziek die mag schuren, troosten, swingen, ontroeren en de boel soms heerlijk losgooit.

De laatste jaren schrijf ik steeds meer Nederlandstalige liedjes. Eerlijk, direct, poëtisch, soms licht, soms donker en vaak met een rafelrandje. Samen met Francis Jules maakte ik onder andere de EP De Schaduwkant, waarin mijn liefde voor taal, groove en soulvolle pop samenkomt.

Naast mijn eigen muziek werk ik als zangeres, pianist, songwriter, vocal coach, workshopdocent en koordirigent. Ik hou ervan om mensen in beweging te brengen: met hun stem, hun verhaal, hun muzikaliteit en hun lef.

Dus ja: ik zing, schrijf, speel, coach, dirigeer, verzamel muziekvriendjes en blijf nieuwsgierig naar alles wat klinkt, schuurt, swingt en iets in beweging zet. Zolang er liedjes zijn om te zingen, verhalen om te vertellen en mensen om mee te raken, blijf ik doen wat ik het liefste doe: muziek maken met stem, groove, hart en ziel.